Budgetreizen.COM

Elke reis hebben we wel een activiteit die zo uniek leest dat het de extra kosten waard lijkt. Maar is dat wel altijd het geval? Voor Brazilië konden we niet anders dan het moerasgebied Pantanal te bezoeken, vlak aan het regenwoud. Dit deden we via het verblijf Pantanal Jungle Lodge. Chaos en wildernis maar het grijpt je als een anaconda in haar schoonheid.

Geen tijd voor het volledige artikel? Dan geven we je dit graag mee:

• De communicatie vooraf is niet de beste maar maak je geen zorgen
• Je laat je best ophalen in plaats van zelf te rijden
• Je neemt best lange kledij mee en maakt voorzorgen tegen muggen
• Het is de wilde natuur, maar je bent altijd veilig
• Het verblijf is verzorgd en zeer in orde
• Je komt in contact met zeer veel dieren
• De kans om jaguars te zien is reëel, de kans om ze te ontlopen ook
• Je zal in contact komen met klimaatverandering

Chaos in Campo Grande

Om half negen stonden we verward in de motellobby aan de Campo Grande-luchthaven. Al onze afspraken met organisator Gil gebeurden via Whatsapp, vaak gewoon met een korte “ja” of een duim van zijn kant uit. En we hadden het voorschot nog niet betaald omdat we geen rekening hadden om op te storten. Enkel een vage tijdsindicatie hield ons in onze hoop. Een ander koppel, ook Nederlandstalig, deelde die met ons.

Gil verloste ons tien minuten na afspraak uit onze spanning en liep vrolijk binnen, vergezeld van zijn zoon en een medewerker. Dat voorschot bleek niet nodig te zijn; het hele bedrag, een 476 euro per persoon, konden we meteen storten. De Visakaart werkte niet. Daar hadden drie pogingen voor Cristo Redentortickets voor gezorgd. Maar gelukkig konden we ook hier met debitkaart betalen, net zoals overal waar we verbleven. Een unicum in onze reizen tot nu toe.

Nog vlug een foto voor zijn vrouw die “naar dit gat voor mij verhuisde en zo nog eens mooie mensen ziet (ik ben een zeer gelukkige man)”. Daarna zette zijn zoon de bagage in de ene wagen en wij ons bij de medewerker in de andere. En onze vier uur-durende rit richting Pantanal Junge Lodge kon beginnen.

Warme wagen, koele kaaimannen

Het bleek veruit de warmste dag uit onze reis te worden. De wind van Copa Cabana nergens te bespeuren. En dan zit je lekker te kleven in een wagen met een uitsluitend Portugeessprekende rijder en twee vriendelijke gejetlagde vreemdelingen. Tijdens onze twee sanitaire stops was ik zo gelukkig dat de wagen airco had. 42 graden doet je werkelijk smelten.

Het deed me bijna blijven zitten wanneer de bestuurder ons liet uitstappen aan de kant van de weg. Met veel gebaren leidde hij ons naar een opdrogend meer, omringt door verdort gras. Een vogel spartelde rustig in het water, mogelijk op zoek naar wat vis. Maar je kon zien dat die al een eeuwigheid niet meer in die plas te vinden waren. Mogelijk omdat het er krioelde van de kaaimannen.

Met mijn gebrekkig Duolingo Portugees verstond ik dat ze voornamelijk vogels en vis aten maar ook grotere dieren als capybaras zijn een gemakkelijke maaltijd. Toen ik vroeg of ze ook mensen aten, zei de man doodleuk “ja hoor” terwijl hij zo’n beest aaide op de staart. Hij moedigde ons aan hetzelfde te doen. Weet dat de staart oké is maar het hoofd niet en dat ze aanvoelen als hard leer met textuur.

Lodge logees

Die ervaring, en een van ons een dode kaaimantand, rijker kwamen we toe in de Jungle Lodge. De warmte kreeg er een kompaan bij: luchtvochtigheid. Het voelde alsof je door een sauna wandelde zonder ooit de uitgang te vinden. Nog nooit ben ik in een zwembad gesprongen zonder verkoeling te vinden.

We kozen om iets extra te betalen voor een privékamer, die zeer in orde was. Het andere koppel deed dat niet, maar verbleef ook eigenlijk de hele tijd zonder andere gasten in hun kamer. Het is natuurlijk altijd een beetje gokken: wij bleven een dag langer en zagen dat na hen er een hele hoop schoolkinderen toekwamen, en een groep jongeren met bakken bier die ze alleen op de kamer mochten drinken. Die privékamer was dan geen overbodige luxe.

Het viel op dat we meteen omringd waren door dieren. In tegenstelling tot het dichtbeboste Amazonewoud, is het moerasgebied van de Pantanal vol vlaktes en rivieren. Dat maakt dat er veel voedsel is wat dieren aantrekt maar weinig beschutting, wat toeristen zoals wij aantrekt. Felgekleurde vogels zongen van boom tot boom en een familie Capybaras ruste uit aan de oever van de Lodge.

Nachtkriebels

De lodge’s grootste aantrekkingskracht is de mogelijkheid om wilde jaguars te spotten. Het personeel zal er ook alles aan doen dat je ze gezien hebt tijdens je verblijf, terwijl de kans even reëel is dat je er geen ziet. “Een kans op acht” vertelden ze ons.

Paulo, onze gids ter plaatse, haastte ons daarom de boot in voor de geplande activiteit. Tien minuten ervoor had een andere groep namelijk een mannetje gezien in de grassen. Maar het nieuws verspreidde zich zo snel dat ook andere verblijven er naartoe voeren, waardoor de grote hoop mensen het dier waarschijnlijk had weggejaagd voor we toekwamen. Morgen nog een kans.

Hij toonde ons dan maar andere dieren die ’s nachts op de loer lagen aan het water. Kraanvogels visten naar buit aan de oever. Kaaimanogen reflecteerden het licht van Paulo’s zaklamp. Niet te negeren, ook honderden insecten voelen zich aangetrokken tot datzelfde licht. Ook al hoor je beter in de buurt van de gids, in het donker zit je best van hem weg. Tenzij je muggen en grotere kruipers uit je shirt wil vissen. Het is ook meer een must dan een aanrader om lange kledij te dragen om ze wat meer in toom te houden.

Om de insecten buiten te houden, hebben de kamers een inkom met vliegenramen om dan nog eens door een deur te gaan met dichte luiken voor je slaapkamer. De enige insecten die meekwamen waren een paar die bleven schuilen onder onze kleding. Maar het kikkertje in de douche zou daar wel korte metten mee maken. We hadden ook zelf een muggennet mee om over het bed te hangen. Beschut en comfortabel gingen we vroeg in bed. De ochtendactiviteit begon om half acht en ervoor moest je al ontbijten.

Fakkel van de klimaatverandering

We zagen het al aan de velden dor gras en de zwarte plekken in het landschap, maar de Pantanal lijdt aan een verschrikkelijke droogte. Het was vorig jaar (2024) zo erg dat het regenseizoen minder water bracht dan het droogteseizoen het jaar ervoor. Niet dat 2023 veel positiever was: het kende een droogtegebied-verhoging van 61 procent tegenover het historische gemiddelde.  Dodelijke slagen voor het moerasgebied. De grootste boosdoeners zijn fossiele brandstof en woudkapping, of het post-Bolsonaroregime een nieuwe wind hierin kan brengen, is nog af te wachten.

En als je het niet ziet, kan je het ruiken. In het midden van de nacht wekte een rookgeur ons die kwam van een bosbrand aan de overkant van de rivier. Ook bij onze aankomst was er rook te zien op de achtergrond. Het waren twee van de 62 131 branden die het gebied dat jaar kende, goed voor 42 109 693 hectaren verbrand gebied. We hebben er de volgende dagen nog ervaren.

We hebben ons altijd veilig gevoeld. Je zit vlak aan een rivier, alles wordt gemonitord door de lokale bevolking en vuren in de buurt van woningen proberen ze zo snel mogelijk te doven. Hetzelfde kan niet gezegd worden voor de vele hectaren die niet tot die categorie behoren. “Onbegonnen werk” werd ons verteld.

Gepaard met regen

Je zou bijna opgelucht zijn dat de volgende ochtend regende. Vlug de open jeep op om naar een nabije manege te rijden. Uit ons verblijf de minst leuke activiteit. Mogelijk omdat we op de eerste rij van de wagen zaten en we daarom volledig doorweekt toekwamen. Uiteindelijk verschilt dat paardenritje niet met een die je zou doen in Zuid-Frankrijk, behalve dat je gids hier blootvoets door het gebied wandelt terwijl je weet dat een andere groep hier een slang heeft gezien en je basis EHBO niet leerde met slangenbeten om te gaan. Er is ook een minimale kans dat je een jaguar ziet, maar de manegehond zal ze bij ons weggejaagd hebben.

De man was wel gepassioneerd: “Niet iedereen kan hier wonen. Het gebied is te vijandig daarvoor. Maar als je zo verliefd bent als ik, wil je hier nooit meer weg”. Hij zal je geen paard geven die je niet aankan en je kan een wandelactiviteit doen in de plaats. De regen stopte ook halverwege, niet dat het ons weerhield de achterste rij van de jeep op te eisen voor de terugrit.

Die rit maakte ons ook dankbaar dat we niet zelf naar de Lodge zijn gereden. Het wegdek was zo modderig dat we onderweg vastgereden Hyundais passeerden en zelf de jeep soms uitgleed.

Visvoer

De rest van de activiteiten spelen zich voornamelijk af aan het water in de buurt van het verblijf. Het is een soort principe dat de dieren ongestoord in jouw buurt komen en jij niet de natuur verstoord door hen agressief op te zoeken.

Een van de activiteiten was ‘pool noodlen’: de gids, nu weer Paulo, brengt je tegen de stroom in verder op de rivier waar je met zo’n zwembadnoedel erin springt en terugdrijft. Je hebt hierin twee groepen: de groep waartoe wij behoorden had nog niet andere activiteiten in het water gedaan en dobberde rustig terug. De andere groep die dat wel al had gedaan, zwom snel tot zo snel dat hun leven ervan afhing.

Onderweg kwam een reuzeotter ons ‘begroeten’, eerst een tiental meter van ons verwijderd, dan zes. Toen we de gids erop wezen, lachte hij. Maar zette hij ook de motor weer aan en voer tussen ons en de otter. Achteraf bleken het zeer territoriale dieren te zien – heb ik je al verteld dat Paulo twee vingers ontbreekt? -. Maar we hadden er nog geen gezien tot dan en waren voornamelijk zeer enthousiast. We hebben dan ook nog al onze vingers.

Eenmaal uit het water kregen we een hengel en een stuk vlees. We gingen piranhavissen… in de rivier waar we juist hadden gezwommen. Piranha’s blijven voornamelijk in het donkere diepe stuk en komen alleen boven als ze bloed proeven. Je komt er niet mee in contact wanneer je dobbert, maar het was toch even slikken. Sommigen hebben er gevangen, wij hebben ze eerder gevoed. Voor de liefhebbers maakt de keuken ze ’s avonds klaar.

Jungle royalty

En dan toch, de volgende ochtend. Vijf minuten van de Jungle Lodge verwijderd aan de oever van de rivier. Niet een, maar twee jaguars die ons aankeken met minder bewondering dan wij hen. Foto’s kunnen niet tonen hoe bijzonder de ervaring was. De volgende groep zou ze niet meer kunnen spotten, de twee hadden snel genoeg van ons en vertrokken na vijf minuten de broes in.

Het mannetje hadden ze al neergeschreven in hun data, het vrouwtje hadden ze nog nooit gezien. Omdat ze jong was, had ze blijkbaar een langere paarperiode waardoor ze langer ronddwaalt aan de rivier. En omdat ze een andere sekse had tolereerde het mannetje haar in zijn territorium. 

We hebben de dag erna nog eens gezocht, maar dit bleek onze enige jaguarervaring te zijn. En het was het hoogtepunt van mijn reis.

Onze laatste activiteit hield een kajaktocht in. We kwamen nog eens in contact met een reuzeotter – deze keer hadden we een peddel als verdediging-,  toekans vlogen over ons en apen slingerde in de bomen. Je komt ook lokale vissers tegen die gebruik maken van de samenkomst van de rivieren om tientallen vissen in hun netten te vangen.

Op dit punt in het verblijf kwamen we al zoveel in contact met capybara’s en kaaimannen dat het vergelijkbaar wordt met een koe te zien bij ons. Zo ook die ene kaaiman die op het strand genoot van de zon. Maar we bleven duidelijk iets te lang in zijn richting kijken. Het dier zag ons en dook onder in onze richting. Mijn reactie was lachen, de reactie van mijn lief was roeien alsof haar leven ervan afhing. Met haar instinct zal ze mij waarschijnlijk overleven.

Verdict

Dezelfde medewerker was zo vriendelijk om ons af te zetten in Bonito voor de volgende stap in onze reis. Hoe vijandig de Pantanal eigenlijk is voor mensen, het zal me bijblijven tot de eeuwigheid. Het hoogtepunt van onze reis in Brazilië en zeker aan te raden als je er tijd voor hebt.